WETERANI Spotkanie 19 września 2025

A CZAS PŁYNĄŁ

Pamiętam doskonale taki mój okres w życiu, gdy znalazłem się w wyjątkowo trudnym położeniu: sytuacja rodzinna – sprawa rozwodowa, sytuacji zawodowej – utrata dobrze płatnej pracy, przy bardzo wysokim bezrobociu, co przy moim zaawansowanym wieku 50+ dawało mi nikłe szanse na pracę.

Do tego sankcje komornicze, utrata mieszkania … trudno do tego dziś wracać.

Miałem absolutną świadomość, że jestem w bardzo trudnej sytuacji a perspektyw rozwiązania tych problemów są żadne. Choć posiadałem niemal bezgraniczną wiarę we własne siły, ogarniało mnie jednocześnie dojmujące poczucie utraty kontroli nad otaczającą rzeczywistością. Świadomość mojej zaradności nie wystarczała, by stłumić narastające bolesne przekonanie o stopniowym wymykaniu się z rąk fundamentalnych elementów mojego zycia.

Chaos zdawał się przenikać każdą strukturę życia, podważając dotychczasowe poczucie stabilności i wprowadzając element braku minimalnego choćby oparcia w czymkolwiek; było to bardzo trudne na co dzień

Ciągle jednak tkwiłem w swojej bańce, uparty jak osioł, w poczuciu, że jednak dam sobie radę, oś wymyślę, musi się coś stać; miałem świadomość nieuchronności upływającego czasu, wobec braku jakichkolwiek rozwiązań.

I tak tkwiłem rozdarty między przekonaniem, że dam radę coś wymyślić a poczuciem narastającej przede mną ściany bezsilności. Ściany, wydawać by się mogło, nie do przebicia.
Rozdarcie wyjątkowo bolesne, trudne w codziennym życiu.

Aż pewnego dnia usłyszałem o Programie 12 Kroków.

Mając wykrzywioną świadomość swoich możliwości nie widziałem sensu wikłania się w jakieś dziwne grupy wsparcia.

A czas upływał i robiło się coraz gorzej: moje poczucie własnych możliwości topniało z każdy dniem, z każdą wręcz godziną a problemy narastały lawinowo. Rosła sterta nieopłaconych rachunków, atakował komornik, kolejne wizyty w sprawie pracy kończyły się zwrotem: „odezwiemy się”.

Pomimo tego nie czułem jednak potrzeby jakiegokolwiek zewnętrznego wsparcia, wmawiając sobie ciągle, że nie potrzebuję wydumanych rad anonimowych ludzi, wiedzących lepiej ode mnie jak sobie radzić w życiu.

A czas upływał w swej nieuchronności … aż poczułem ścianę !

Nie, nie …… nie pobiegłem od razu, aby zapisać się do programu 12 kroków. Nadal byłem przekonany, że jednak musi być ! jakieś inne, trzecie wyjście.

A czas płynął…

I wpadłem na genialny, w moim mniemaniu, choć makiaweliczny* pomysł:
—
* makiaweliczny to słowo o negatywnym zabarwieniu, odnoszące się do osoby, która nie liczy się z moralnością i jest gotowa na wszystko, aby osiągnąć swój cel;
—

a celem było udowodnienie samemu sobie, że to ja i tylko mam rację, że sam sobie poradzę z problemami;

skoro dojrzała we mnie świadomość ściany, totalnej bezsilności, to oczywiście nie znaczy,
że muszę zaraz szukać pomocy w jakiejś anonimowej dla mnie grupie, jeszcze bardziej anonimowych ludzi.

Okłamywałem sam siebie, że sama rozmowa na temat Programu to samo w sobie jeszcze nic nie znaczy, ale jednak zrobiłem jakiś krok, aby wyjść z matni.

W głowie ciągle miałem spory dystans do takich spotkań, bo jak może mi pomóc obca osoba, skoro ja sam tego nie potrafię.  Bez sensu.

Koniec końców postanowiłem porozmawiać na temat Programu 12 Kroków.

W rozmowie z jednym z jezuitów prowadzących ten Program opowiedziałem pokrótce o mojej sytuacji życiowej i na koniec zapytałem, nieco arogancko, co taki program mi da ?

Teraz, po latach, przyznaję, że pytanie było też prowokacyjne; spodziewałem się, że usłyszę potok słów, jak na rozmowie kwalifikacyjnej, że zostanę zalany cudownymi wręcz walorami tego Programu, który jest „wręcz stworzony dla mnie”.

Zamiast tego usłyszałem krótkie lecz twarde: sam sobie na to odpowiedz; jeśli znajdziesz w sobie odpowiedź i zechcesz brać udział w Programie, to wróć;

Zamurowało mnie …..    o co chodzi ?      nikt mnie nie ciągnie za rękę, nie motywuje na siłę w stylu wygadanych coachów;

Wyszedłem z tej rozmowy jeszcze bardziej rozbity, zdezorientowany i dalej bezradny;

Dalej sam sobie nie potrafiłem pomóc, a szansa na pomoc ze strony jakiejś iluzorycznej, nieokreślonej, nieznanej mi grupy ludzi czysto iluzoryczna;

A czas płynął …

I w pewnym momencie decyzja: albo – albo.
Nigdy się nie dowiem, pomyślałem, co mi da udział w jakimś dziwnym Programie 12 Kroków, jeśli nie spróbuje, a jak coś mi się nie spodoba, to po prostu odejdę.  Kliniczny makiawelizm.

Ponownie spotkałem się z moim rozmówcą – jezuitą i oznajmiłem swoją decyzję. 
I wtedy usłyszałem: „Następny cykl programu rusza za kilka tygodni i wtedy proszę się zgłosić.”
Znów zagrała moja rozbujała ambicja:  o nie!   albo teraz wchodzę do programu albo rezygnuję;

I, o dziwo, uzyskałem zgodę.
W taki sposób znalazłem się w Programie 12 Kroków.

A czas ciągle jednak płynął.

Rozpocząłem i ukończyłem pomyślnie program.
Przyznaję, nie było łatwo: na pewne rzeczy mam jednak za sztywny kark i mało elastyczne kolana.

Często bolało, ale najważniejsze w tym było to, że uzbrojono mnie, dosłownie, podkreślam „uzbrojono” mnie w to coś: sposób myślenia, zachowania w trudnych chwilach, bez agresji, manipulacji; uzbrojono w narzędzia jak sobie radzić w takich sytuacjach;

A przede wszystkim uzyskałem możliwość zwrócenia się do kogoś po wsparcie, gdy przecież wcześniej byłem konsekwentnie bardzo krytyczny wobec takich rozwiązań;

Rzuciłem się jednak w ten Program, niczym do basenu, nie mając pojęcia czy i na ile jest wypełniony wodą.
Skoro stałem pod ścianą i czułem to wyraźnie poszedłem na całość.
Zaryzykowałem i …. nie przegrałem.

Moje sprawy na tyle się poukładały, że poczułem się dużo pewniej: przede wszystkim znalazłem pracę
a reszta problemów zaczęła się prostować, co nie oznaczało, że jednak zniknęły.

Ale otrzymałem tzw. pole position (pierwsze pole startowe) – termin sportowy oznaczający pierwszą (najdogodniejszą) pozycję startową w szeregu wszystkich startujących w wyścigu.

Tak, problemy dalej się pojawiały, problemy w firmie, w której pracowałem, problemy wśród bliskich, w rodzinie … ale potrafiłem podejść do nich z innej, nowej pozycji, z nową wiedzą, nowymi doświadczeniami ale przede wszystkim z kołem ratunkowym, w postaci grupy WETERANÓW.

Oczywiście nie każdy problem zostawał rozwiązany ku mojemu zadowoleniu, ale miałem do tego spokojny dystans, starałem się unikać agresywnych reakcji, co było moją główną wadą. 
Umiejętność refleksji – potrafiłem, a przynajmniej starałem się dostrzec w takich sytuacjach jakiś znak, naukę dla siebie. Klasyk mówi: nie ma przypadków, są znaki.

Zrozumiałem, dotarło do mnie, że Program 12 Kroków to przede wszystkim pogodzenie się z rzeczami na które nie mamy wpływu.Dlaczego napisałem wcześniej, że „nie przegrałem” ?

Może zdecyduję się o tym opowiedzieć.

Pozdrawiam wszystkich