Naszym zamiarem, jak napisaliśmy misją, jest propagowanie wartości takich jak dobro, piękno i prawda.

Można by się zastanowić, jaki związek mają te ideały z naszym miejscem.  A jednak, ma to ogromne znaczenie, ponieważ i piękno, i dobro, i prawda to wartości o uniwersalnym znaczeniu, bez względu na położenie geograficzne.

Patrząc na wielkie dzieła sztuki sakralnej, trudno nie zauważyć, jak mocno piękno i religijność były ze sobą splecione przez wieki. Katedry wznoszące się ku niebu, malowidła pełne symboliki i emocji, ikony rozświetlone ciepłym blaskiem lampionów, kadzidło upajające wyszukanymi zapachami, muzyka poruszająca duszę – wszystko to miało jeden cel: poprzez wzbudzenie duchowych refleksji, pomóc człowiekowi zbliżyć się do Boga.
Ale czy dziś, w świecie pełnym ekranów i szybkiej informacji, sztuka nadal może prowadzić do głębszej pobożności i bliższej relacji z Bogiem?

Dzisiaj większość z nas potrafi czytać, ale czy faktycznie rozumiemy przez to wiarę lepiej niż ludzie żyjący setki lat temu? Może właśnie dlatego sztuka nadal potrafi być kluczem do głębszego przeżywania duchowości – nie przez słowa, ale przez obrazy, muzykę, przestrzeń, która skłaniają do refleksji.

Zadajmy sobie pytanie:

– czy potrafimy jeszcze odczytywać te znaki?

– Czy zatrzymujemy się przed obrazem, by coś w nim zobaczyć?

– Czy kontemplując ikony, widzimy świat niebiański?

– Czy pozwalamy muzyce, aby nas poruszała?

Jeśli nie, sztuka sakralna stanie się dla nas tylko ładną dekoracją – czymś, na co rzucamy okiem i idziemy dalej.

Warto dać pięknu szansę, by naprawdę przemówiło do naszego wnętrza.

Duchowe doświadczenie artystów pozwala osobom kontemplującym dzieła sztuki wejść w głębię duchowych wartości i biblijnych wydarzeń, niemal je przeżywając.
Dawniej sztuka sakralna była „ewangelią dla ubogich” – dla tych, którzy nie umieli czytać ani pisać, ale mogli zrozumieć historię poprzez obrazy, rzeźby czy witraże.

Sztuka od zawsze była czymś więcej niż tylko estetyką.  To sposób, w jaki człowiek wyraża to, co w nim niewidzialne – emocje, tęsknoty, duchowe pragnienia, wiarę. 
Wystarczy spojrzeć na „Pietę” Michała Anioła czy „Ostatnią Wieczerzę” Leonarda da Vinci, żeby poczuć, że to coś więcej niż tylko piękne dzieła sztuki.

Dzieła Andrieja Rublowa tchną duchowym pokojem i powagą – to owoc jego religijnych przeżyć. Był przecież mnichem i złożył śluby zakonne – celibatu oraz pełnego poświęcenia się Bogu. Przygotowanie własnej duszy zajęło mu cały rok, zanim rozpoczął malowanie dzieł religijnych.