WALENTYNKI 2025

Patron zakochanych i opiekun chorych na padaczkę, biskup Rzymu, święty Walenty, czczony jest jako święty w kościele katolickim, w kościołach prawosławnych i w anglikańskim. Przeżywszy 97 lat, pobity kijami, umarł jako męczennik za umiłowanie Boga i wierność Bogu. Zdarzyło się to 14 lutego 273 roku.  Do rozszerzenia jego kultu na Zachodzie przyczynili się najbardziej mnisi – benedyktyni.

Urodzony i wychowywany w bogatej rodzinie patrycjuszy miał możliwość zasmakować w różnych stylach młodzieńczego życia, a było ono bardzo bujne. Żył z dala od wiary i od Boga. Prawdopodobnie przeżył jakiś młodzieńczy przełom życiowy, skoro się nawrócił. Po nawróceniu został nawet wybrany biskupem katolickim w mieście Terni, w którym żył, oddalonym od Rzymu około osiemdziesięciu mil. Miał wówczas ukończone zaledwie 21 lat.

Odważni musieli być wszyscy, którzy dokonali takiego wyboru. Młodemu człowiekowi przyznają ważne i znaczące stanowisko. Kiedyś, przed laty i przed wiekami, nie trzeba było się zestarzeć, żeby mieć prawo podejmowania decyzji i brać za nie odpowiedzialność. Ludzie jeszcze młodzi – według dzisiejszych kategorii – a już  zarządzali ważnymi dziedzinami życia.

Dwudziesto jedno letni biskup – dla wielu współczesnych ludzi to niewyobrażalne. Podobnie zresztą jak niewyobrażalne są śluby całkiem młodych ludzi. A przecież kiedyś wiązali się ze sobą w związki małżeńskie w młodzieńczym wieku. W prawie kościelnym do dzisiaj obowiązuje przepis, że do ważności ślubu kościelnego wymagany jest wiek tylko 14 lat ukończonych.

Biskupem zostaje się na całe życie. Podobnie zresztą ślub kościelny zawiera się tylko jeden i na całe życie. W trzecim wieku, kiedy żył Walenty, rozwodów wśród ludzi wierzących wcale nie było, a stwierdzanie nieważności małżeństwa nikomu do głowy nie przychodziło. Ludzie podejmowali decyzję odnośnie siebie – jedną, raz i na całe życie.

Niewiele wiadomo o tym, jaki był Walenty. Musiał być świetnym mówcą, prawdopodobnie w dwóch językach – łacińskim i greckim, skoro został zaproszony do Rzymu przez tamtejszych mówców. Dzisiaj nazwalibyśmy go mówcą motywacyjnym. Zaczął tam głosić ewangelię i nawracać niewierzących. Takim sposobem zwrócił uwagę cesarza, któremu akurat całkowicie nie podobało się to, co czynił Walenty. Postanowił wymusić na nim wyparcie się umiłowania Boga. Skoro nie zakończyło się to sukcesem, więc przekazał go pewnej rodzinie patrycjuszy na dodatkowe uświadamianie o szkodliwości wiary. Ten ponad siedemdziesięcioletni już starzec był traktowany jako dziecko. Zaprzyjaźnił się więc z dziećmi tej rodziny, szczególnie z jedną córką, która była niewidoma.

Męczeństwo go nie ominęło, ale w dniu jego śmierci niewidoma odzyskała wzrok. Ludzie potem opowiadali, że Walenty przekazał jej w ostatnich chwilach swojego życia bilecik. Skierował do niej wiele czułych słówek, a zakończył podpisem: od twojego Walentyna. Staruszek miał wówczas 97 lat.

Jedna z legend opowiada, jak Walenty zobaczył narzeczonych sprzeczających się dosyć ostro. Wziął do ręki kwiat róży, włożył w ich ręce i poprosił, żeby podczas sprzeczki obydwoje trzymali się bez przerwy tej róży. Niedługo trwała ich sprzeczka – poszli dalej razem.

Jeszcze inna legenda opowiada, jak Walenty natchnął wzajemnym zainteresowaniem i miłością parę młodych ludzi. Pomodlił się i sprawił, że wokół nich nagle zaczęły fruwać pary gołębi i okazywać sobie wzajemnie czułości. W młodych obserwujących gołębie rozniecił się płomień miłości i zaczęli naśladować latające gołębie. Stąd też wzięło się nazywanie młodych zakochanych – gołąbkami